Historia mediów i telewizji w Polsce.

---

Paul Nipkow ojciec telewizji. Początki tego masowego środka przekazu

Czy od początku istnienia telewizji programy nadawane były przez cały tydzień? Kto był pierwszym prezenterem?

Początki telewizji sięgają dziewiętnastego wieku. Za jej ojca uważa się Paula Nipkowa, który w urzędzie patentowym jako pierwszy zarejestrował urządzenie o nazwie elektryczny teleskop. W naszym kraju ideą telewizji zajmował się między innymi Jan Szczepanik, który stworzył teletroskop, Kazimierz Prószyński, który zaprezentował telefot. W 1929 roku Stefan Manczarski otrzymał patent na sposób telewizyjnego przesyłania obrazów za pośrednictwem drutu i radia. Sześć lat później już w naszym kraju roku rozpoczęły się prace badawcze nad telewizją w Państwowym Instytucie Telekomunikacyjnym. Pierwszy program został wyemitowany 5 października 1938 roku. Antena, która została umieszczona na najwyższym budynku w Warszawie (posiadała 27 metrów) umożliwiła odbiór filmu pod tytułem Barbara Radziwiłówna. W promieniu 20-30 km transmisja była kiepskiej jakości. Emitowane były kroniki filmowe.

W tym czasie bardzo mało ludzi posiadało telewizor. Znaleźć je można było w instytutach badawczych i u niektórych osób, w celach badawczych. W 1947 roku wznowiono prace nad telewizją.

W 1951 roku w siedzibie ZNP przeprowadzony został pierwszy publiczny pokaz aparatury telewizyjnej, który dodatkowo połączono z demonstracją obrazu. W czasie wystawy zademonstrowano prawie 300 form, które trwały 8-12 minut. Wystawę zwiedziło ponad 100 tys. osób. Wystawa została zamknięta dwugodzinnym magazynem rozmaitości, autorstwa Tadeusza Pszczołowskiego, jednego z pierwszych twórców programu telewizyjnego w naszym kraju. Rok później zakończyły się prace nad nadajnikiem wizji, w dalszym ciągu rwały prace nad nadajnikiem fonii. Doświadczalna Stacja Telewizyjna IŁ nadała program informacyjny 25 października, a pierwszą spikerką była Maria Krzyżanowska. Program można było obejrzeć na dwudziestu czterech odbiornikach marki Leningrad. Był jedynie obraz, głos dochodził natomiast z radioodbiorników. Ekrany posiadały wielkość pocztówki 12x18cm. W styczniu 1953 roku wyemitowany został pierwszy program dla dzieci, a w połowie tego miesiąca do transmisji wizji, dołączyła również transmisja fonii. Od tej pory do odbioru obrazu oraz dźwięku służył 1 aparat. Rok później telewizja przeniosła się do nowej siedziby przy placu Wareckim, tam posiadała swoje 240 metrowe studio. W 1954 roku Joanna oraz Jan Kulmowie przygotowali pierwsze programy kukiełkowe dla najmłodszych, a od kwietnia 1955 nadawano programu 2 razy w ciągu tygodnia. Wzrastała również lawinowo ilość odbiorników w naszym kraju. W 1953 roku było ich osiemdziesiąt, natomiast w 1955 roku prawie dziesięć tysięcy. Zaczęła się produkcja własnych telewizorów typu Wisła, później Belweder. 30 kwietnia 1956 roku w Warszawie otworzony został WOT z nową stacją nadawczą na PKIN-ie. Wtedy program nadawany był już 5 razy w tygodniu. Stacja miała 2 wozy transmisyjne, a zasięg nadawania sięgał już ponad 60 km. 22 listopada 1958 roku stacja nadała pierwszy raz Telewizyjny Kurier Warszawski. Po Warszawie zaczęto tworzyć ośrodki w Łodzi, Poznaniu, Katowicach, Wrocławiu, Gdańsku, Krakowie czy Szczecinie. Tego typu ośrodki do celowo miały powstać we wszystkich województwach. Telewizja w Polsce zaczęła się od teatru oraz filmu, dopiero później odkryto w niej fenomen informacyjno-publicystyczny. Od końca 1955 roku, a także przez cały 1956 roku rozwijała się struktura redakcyjna, powstawały kolejne działy: polityczny, sportowy, popularno naukowy, łączności z widzami. Utworzono program Wiadomości dnia, pierwowzór Dziennika Telewizyjnego, który pojawił się w telewizji 2 stycznia 1958 roku. W programie przekazywano informacje ogólne, sport oraz pogodę, co tworzyło jedną wielką całość. Dziennik Telewizyjny bardzo szybko się rozwijał.

Tagi: Telewizja, teletroskop, telefot, Paul Nipkow

Powiązany artykuł: Wykorzystanie wiele form informacji, różne formy przekazu, czyli charakterystyka multimediów.

Komentarze (4):

Zobacz także:

Radio i jego historia

Radio jest to taka dziedzina techniki, która zajmuje się przekazywaniem wiadomości na odległość przy pomocy fali elektromagnetycznych. Za wynalazcę radia uważa się Guglielmo Marconiego. Był on synem włoskiego kupca z Lombardii, swoje doświadczenia rozpoczął z przesyłaniem oraz odbiorem fal radiowych w roku 1894. Działając w amatorskich warunkach, oraz częściowo w tajemnicy przed ojcem, uzyskał we wrześniu 1895 roku łączność radiową na odległość jednego kilometra.

Prasa po II wojnie światowej

Klęska, jaką doznał nasz kraj w kampanii wrześniowej i okupacja naszych ziem przez Niemcy czy ZSRR oznaczały kres systemu prasowego wykształconego w okresie dwudziestolecia. Było to po pierwsze spowodowane polityką obu okupantów, która w swoim założeniu miała likwidację wszystkich instytucji kulturalnych oraz społecznych, w tym również wydawnictw prasowych i wprowadzenie nowych, kontrolowanych przez siebie. Dopiero rok 1939 ukazał nowy rozdział w dziejach polskiej prasy, który przetrwał aż do skończenia wojny.

Prasa Polska w latach 1944-1946

System prasowy, który ukształtował się w naszym kraju po II wojnie światowej nie był kontynuacją doświadczeń oraz tradycji czasopiśmienniczej wcześniejszych okresów. Został on w całości podporządkowany praktyce politycznej oraz traktowany był jako jeden z najistotniejszych instrumentów sprawowania władzy oraz sterowania procesami społecznymi przez działającą wówczas partię komunistyczną. Treści przekazywane w prasie przechodziły przez filtr cenzury i tylko takie uznawane były za prawdziwe, słuszne.

Wszelkie prawa zastrzeżone © 2009

kontakt